Niet misplaatst, 2017

Tekst door Christine Vuegen, H art 26-Jan-2017, pg 12

De Leuvense kunstenares Hilde Overbergh trekt meer en meer de aandacht. Toen ze in de VS woon­de, studeerde ze schilderkunst in San Francisco en Los Angeles. Later, in 2008, rondde ze een kunstopleiding af in Hasselt. Sindsdien vliegt ze erin. Amper vier jaar geleden trok ze de basisele­menten van de schilderkunst uit elkaar door lijs­ten, transparante dragers en kleuren van verf en onder meer plastic in te zetten. Iets te analytisch. Inmiddels gaat ze op een meer persoonlijke ma­nier aan de haal met wat schilderkunst kan zijn. Alles is volkomen abstract. Ook het grote don­kergroene schilderij op enige afstand van de muur. Het zijn twee lagen synthetische stof, een nieuw materiaal. De donkere kleur is over witte stof gespannen. Schilderen doet ze zowel aan de voor- als achterkant en sinds kort gebruikt ze ook zeefdruk. Overigens stikt ze geregeld stoffen aan elkaar, en er zijn losse doeken over elkaar gehan­gen. Meerdere schilderijen, onder meer een flit­sende felroze abstractie op een soort gaas, spelen met transparante dragers. Maar het achterlig­gende spieraam is nog zelden een motief.

Hoe je het draait of keert, je loopt tegen een stuk kunstgeschiedenis aan: een mix van funda­mentele schilderkunst en lyrische abstractie, de transparante dragers van Polke, Europese en Amerikaanse tradities. Hilde Overbergh werkt zich er wel meer van los. Het boeiendste is hoe de schilderkunst ervandoor gaat in de ruimte. Snippers van een sculptuur met repen beschil­derde stof dansen over de muur, een beetje zoals het gekleurd papier van Guy Mees. Elders hangt een met meerdere kleuren beschilderd touw te kronkelen. Alsof het een uitvergrote draad is uit het doek dat daar is te zien, en een tastbaar beeld van penseelbewegingen.